1) de uitdaging
Ongetwijfeld speelt dit een grote rol, zowel fysiek als
geestelijk. Fysiek, niet alleen omdat
je ouder wordt en wilt bewijzen dat je het nog kunt (voor wie? jezelf!), maar
ook omdat enkele jaren geleden een pas ontdekte spierziekte mijn rechterbeen
teistert. Niet levensbedreigend, maar toch, een handicap die me noopte om dezelfde
wandeltocht enkele jaren geleden te annuleren, een wandeltocht waar ik drie
maanden voor had uitgetrokken. Eigenwijs als ik ben probeer ik het tóch, maar
in mootjes, van enkele aaneengesloten dagen, twee keer per jaar, gedurende zo’n
15 jaar. Blijven bewegen heeft de neuroloog gezegd, maar niet overbelasten. Als
ik met pensioen ga, wil ik Rome wandelend gehaald hebben. Geestelijk, de uitdaging aangaan met het onbekende, de
confrontaties, de eenzaamheid, de heimwee, het zoeken naar momenten van het
volmaakte geluk, het loslaten van het vertrouwde, het doorzettingsvermogen, de
wilskracht, de stemmingswisselingen, tja, toch vooral de zoektocht naar jezelf.
2) de vrijheid, de rust,
de ontspanning
Niets is zo rustgevend als een wandeling door gevarieerde en
onbekende landschappen. Het is bedwelmend, verslavend. Het is de cadans, het
ritme, de deining, zowel letterlijk als figuurlijk. Lopend van A naar B, op
eigen kracht, in je eigen tijd, niet opgejaagd door de dagelijkse
verplichtingen, los van de wereld en de wereldse problemen. Alleen het
beginpunt en het eindpunt zijn bekend. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden,
maar welke het wordt bepaal je zelf. Zonder verantwoording te hoeven afleggen;
even niet van deze tijd zijn. Kees van Kooten zou zeggen: even je hoofd leeg
maken.
3) het avontuur, de
ontmoetingen
Nou ben ik niet direct avontuurlijk ingesteld, eerder
nieuwsgierig van aard. Toch moet me van het hart dat ik na mijn sabbatsverlof
van twee jaar geleden, die ik doorgebracht heb in Italië (zie: http://donumberto.blogspot.com/),
een beetje de smaak van de onverwachte ontmoetingen heb geproefd. En die
smaak beviel me en vraagt om meer. Laten we het een verlangen naar de nasmaak
noemen. Het gaat om mensen die je niet kent, die allemaal hun eigen
geschiedenis hebben en die je levenspad kruisen, bedoeld of onbedoeld. De
kapper in Bologna, de financieel deskundige in Arqua Petrarca, de beroemde
Italiaanse zanger bij wie ik thuis aan de keukentafel heb gezeten, de
voormalige boerin die haar eigen boerenkeuken was begonnen, het viool spelende
Siciliaanse meisje, enz. Het gaat om het toevallige kruisen van elkaars levenswegen en het
deelgenoot maken van elkaars ideeën, wensen, belangstellingen, achtergronden, lief
en leed, kortom: de levensverhalen. Het zijn deze ontmoetingen die je na
terugkomst het meest dierbaar zijn en voor eeuwig bijblijven.
4) wereldlijke of
geestelijke pelgrimage?
Aken en Rome zijn niet zo maar als begin- en eindpunt gekozen.
Dat waren voor Bertus Aafjes en Herman Post ook geen gewone steden. Natuurlijk,
het zijn religieus getinte plaatsen (de dom in Aken, de Sint Pieter in Rome),
maar als historicus speelt voor mij de investituurstrijd op de achtergrond een
rol, de strijd tussen paus en keizer, tussen de geestelijke en de wereldlijke
macht. Aken, de plaats die door Karel de Grote tot hoofdstad van zijn
wereldlijke rijk gemaakt werd en waar Frederik II enkele eeuwen later, op
dezelfde stenen keizertroon van Karel in de paltskapel van de dom, tot koning
van Duitsland gekroond werd. En Rome, waar beide wereldlijke leiders door de
paus in de oude, voormalige basiliek van de Sint Pieter met Gods zegen tot
keizer gekroond werden. En tussen die twee plaatsen een lange weg die te voet
overbrugd moet worden. Een middeleeuwse tocht, maar zonder boetedoening.
5) de romanticus, de
jongensdroom
Het moet gezegd, ik ben van binnen nog steeds het jongetje
dat ik vroeger was, hopend dat dromen soms kunnen uitkomen. Deze wandeling is
er één van. Het is misschien wel mijn levensmotto: se non è vero è ben trovato
…
Huub Kurstjens
19-3-2007