Donderdag 10 september 2009
Om zeven uur gaat de wekker. Douchen, ontbijten en om half
negen lopen we de eerste meters. Al snel blijkt dat Bertine als een kievit zo
snel loopt, de beentjes en armpjes luchtigjes de lucht ingooiend en met het
grootste gemak iedere berghelling nemend, Jan en mij zuchtend en steunend
achterlatend. Een ijzersterke conditie deze dame!
Van Pech gaat het richting de Rijn, de laatste kilometers
van West naar Oost. Hierna lopen we langs de Rijn in zuidelijke richting. Het
is een saaie, grauwe dag, maar toch zit de stemming er goed in. Bij
Rolandsbogen is de eerste koffiestop. De klim naar boven is de moeite waard: er
is een prachtig uitzicht over de Rijn!
Na de pauze dalen we af naar Rolandseck en vandaar weer
opnieuw de heuvel op. Ik begin het al aan mijn kuiten te voelen. Bovenaan raken
we de weg een beetje kwijt en als we eindelijk een jong stelletje tegenkomen,
vragen we waar we zijn. Doodleuk is het antwoord: weer vlakbij Rolandseck! Dat
is het harde leven van een wandelaar. We zijn weer bijna terug bij het starpunt
na de koffiepauze. De beschrijving in het boekje laat een beetje te wensen over
(of hebben we zelf niet goed opgelet?).
In Oberwinter besluiten we om een dubbele uitsmijter (een
‘strammer Max’) te nemen en is het leed weer gauw geleden.
Daarna gaan we weer
bergafwaarts, richting Bandorf en Unkelbach en opnieuw zijn de aanwijzingen uit
het boekje niet goed. Uiteindelijk lopen we naar de Rijn en via het parallel
lopende fietspad strompelen we rond 16 uur Remagen binnen. Daar drinken we
ergens een cola aan de Rijnboulevard.
Op zoek naar ons pension blijkt dat dat
nog een eind buiten het centrum ligt, bergopwaarts! Moe maar voldaan komen we
rond 17 uur aan, drinken een pilsje op het balkon en rusten wat uit. Daarna
besluiten we toch maar om te voet weer naar het centrum af te dalen, want we
willen graag nog wat zien en eten in het dorp.
Remagen is een plaats die zijn bekendheid voor een groot
deel te danken heeft aan gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog. Op 7 maart
1945 steken de Geallieerden o.l.v. Generaal Eisenhower de brug over. Hitler is
woedend dat ze niet zijn tegengehouden. Dat is echter wel geprobeerd, maar door
een stel schoolkinderen, uit de schoolbanken gehaald met de opdracht om in
korte tijd de verdediging van de brug over te nemen. Maar wat kunnen die
argeloze Hitlerjugend-kinderen uitrichten tegen een overmacht aan soldaten. Ze
worden onder de voet gelopen en gaan er één voor één aan. Deze tragische
gebeurtenis is op een geweldige manier verfilmd in de zwart-wit film ‘Die
Brücke’. Tien dagen later stort de brug in en is daarna nooit meer hersteld. De
torens van de ophanging van de brug staan er nog steeds, als monument. In één
van die torens is een museum gevestigd dat al gesloten is als wij aankomen. Een
omgeving om even stil van te worden.
Terug naar het centrum eten we in een Italiaans restaurant (Da Franco) en na afloop klimmen we weer omhoog naar ons pension, met de eerste
Vrijdag 11 september 2009
Lekker vroeg zijn we weer ons bedje uit, ontbijtje met ei
erbij (Bertine vindt het eierdopje nogal komisch) en gepakt en gezakt nemen we
ons pad weer op bij de Apollinariskirche.
Na een stevige klim volgt de
beloning: bij mooi weer een mooi uitzicht over het Siebengebirge. De vele
maneges verraden dat hier niet het armste deel van de bevolking woont. Als we
het bos in gaan, lopen we vrij snel tegen een oud Joods kerkhof. Merkwaardige plaats
en de graven zijn nog volkomen ongeschonden ook.
In het rustieke dorpje Bad
Bodendorff drinken we koffie in een Konditorei. We genieten van het weer, de
omgeving en van elkaars aanwezigheid.
Via een vrij druk wandel-/fietspad lopen
we het plaatsje Sinzig binnen. Er wordt rondom een modern kasteel een
middeleeuwse markt gereed gemaakt voor het weekend. De stad lijkt een oud
verleden te hebben. Niet lang daarna worden we in ons vermoeden bevestigd als
we langs een standbeeld van Fredrik Barbarossa lopen. Het schijnt dat hij op
doortocht voor zijn kroning tot Duits koning in de dom van Aken hier overnacht
heeft. Tja, dat vraagt opnieuw om een foto, want het lijkt erop dat de
Hohenstaufers ons achtervolgen van Aken naar Rome.
Vlak voor we Sinzig uitlopen kopen we een lekker broodje bij een rijdende bakker en na de smulpartij begint een lange, moeizame klim bergopwaarts.
De weg door het bos is mooi en er vallen lange, diepe pauzes in
onze gesprekken. De stilte om ons heen is heerlijk. Op de rand van een heuvel
pauzeren we, met een prachtig, weids uitzicht over de omgeving en de plaats Bad
Breisig in het bijzonder.
De plaats zelf blijkt een Romeins thermaalbad te
hebben. Jan is door zijn watervoorraad heen en gelooft in eerste instantie niet
dat het water drinkbaar is. Hij belt bij iemand aan en die persoon blijkt te
werken bij de baden. De flessen worden gevuld en Jan steekt zijn kop in het
verkoelende water. Ondertussen is wel gebleken dat hij bij inspanningen hevig
transpireert, wat Bertine en mij ertoe brengt hem te vergelijken met een
lekkende koppakking. Dan geeft Bertine aan dat het met haar ophanging ook niet
helemaal in orde is en bij mij functioneert de distributieriem niet naar
behoren. Nou ja, hoe melig kun je zijn tijdens het wandelen ….
Na Bad Breisig gaat het weer de heuvel op, maar er komen zoveel wandelpaden samen dat we er al vrij snel achterkomen dat we niet goed zitten. We besluiten uiteindelijk over de weg naar Brohl-Lützing te lopen, een uiterst ongezellig dorp. En tot overmaat van ramp zijn alle cafés dicht. We gaan op het marktplein languit op de banken liggen om te pauzeren.
Daarna nemen we een
kloek besluit: we gaan niet bovenlangs over een vulkaan door het woud lopen,
hoe mooi die route ook is. We moeten onze energie goed verdelen over de drie
dagen en dat zou net iets teveel van het goede zijn. We besluiten de laatste 7-8 km . naar Andernach langs de rivier
te gaan lopen, onderlangs een grote weg. Het zicht op de Rijn is mooi, maar het
pad met keien slecht bewandelbaar en smerig van alle troep die uit de auto’s
gegooid is. Geen aanrader dus.
Voor Andernach wordt het beter en moe, maar
voldaan lopen we rond 16.30 uur de stad binnen. We drinken buiten op een terras
bij een hotel een flink glas cola. Als ik opsta voel ik de spieren in mijn
kuiten. Bertine moet lachen om mijn gestrompel en nog harder als ik zeg dat er
helemaal niets te lachen valt. Solidariteit heet dat. De weg naar ons pension
voert voorbij hotel Hubertus, een déjà vu met twee jaar geleden toen ik met
Huub Hacking ook al diverse locaties van Hubertus tegenkwam.
De kelderruimte van ons pension is groot en het bier smaakt goed bij aankomst. Andernach blijkt een Romeins en Merovingisch verleden te hebben. De verwijzingen naar oude kerken en kloosters zijn niet van de lucht. ’s Avonds nuttigen we de maaltijd in restaurant St. Franciscus. Bij thuiskomst is er toch niets mooiers dan een lekker fris bed.
Vandaag gewandeld:
Zaterdag 12 september 2009
Het ontbijt was weer heerlijk. Met het oudere echtpaar dat
het pension bestiert hebben we een gezellig gesprek, wat heet, door de doofheid
van de man bijna een monoloog. We lopen de trappen af van het huis en vinden
onderaan een lieve herdershond die op ons wacht. Hij is zijn baasje kwijt en
loopt een hele tijd met ons mee. We lopen langs een drukke, ongezellige weg de
stad uit, richting Miesenheim. Daar drinken we koffie in, wat anders, een
Konditorei. Langs de weg omhoog door het open land volgen we een kruisgang met
staties, eindigend bij een kapel.
Het uitzicht boven is mooi: de Rijn slingert
zowel links als rechts aan ons voorbij door het prachtige heuvelachtige
landschap. We lopen via het plaatsje Kettig naar Kärlich door een oase van
fruitboomgaarden. Onderweg eten we appels, pruimen en perziken dat het een
lieve lust is. Heerlijk!
De zon schijnt vandaag niet, maar het is heel lekker,
fris en helder weer. We pauzeren in Mülheim-Kärlich, waar een voorbijgangster
een foto van ons maakt, zittend op een bankje in een park. We praten veel met
elkaar over wat we in ons leven allemaal hebben meegemaakt.
Na de pauze gaat het weer verder, stijl bergopwaarts.
Bertine klimt weer als een berggeit naar boven, Jan en mij in vertwijfeling en
uitputting achterlatend. Dat levert opnieuw mooie plaatjes op!
Dan begint het laatste stuk naar Güls-Koblenz. In Güls
hebben we een pension geboekt. Plotseling ligt, na een bocht, het plaatsje voor
ons. We hebben het gehaald! Bergaf worden we op onze weg wederom vergezeld door
een kruisgang. Omdat we vandaag flink doorgewandeld hebben, zijn we al om 14.30
uur op de plaats van bestemming. We nemen een terrasje en als eerste bellen we
Jan Bakker op om te zeggen dat we het gehaald hebben. Het gaat niet goed met
hem, maar hij was uitermate verheugd te horen dat we het gehaald hadden en ook
dat we het zo goed met elkaar konden vinden.
In de supermarkt om de hoek kopen we wat plaatselijke Moezel- en Rijnwijn voor het thuisfront. Het pension blijkt een heus appartement boven een café te zijn, met keuken, zitkamer en twee slaapkamers. Heel lux!
Na
een tukkie en een douche besluiten we met de bus het centrum van Koblenz in te
gaan. Onderweg is goed te zien hoe de Moezel hier in de Rijn stroomt. Op de
plek waar dat gebeurt, staat een enorm standbeeld van keizer Wilhelm I, gezeten
te paard en uitkijkend op de plek waar de rivieren samen komen en die Deutsches
Eck genoemd wordt.
In het oude centrum van Koblenz eten we lekker bij restaurant ‘la mamma’ en het glas wordt geheven op een geslaagde wandeling. Vele verhalen over onze jeugd en achtergrond gaan over tafel. Zo leer je elkaar in een paar dagen kennen.
Tegen 22 uur nemen we een taxi (!) terug naar ons
pension, onderweg een gezellig gesprek voerend met de chauffeur, iemand die
naast zijn reguliere baan elk weekend als chauffeur bijverdient om zijn dure
hobby (het bijwonen van motorraces over de hele wereld) te kunnen bekostigen.
In het café van ons pension hebben we een laatste glas gedronken. Vandaag 23 km gewandeld.
De daaropvolgende dag nemen we de trein naar Bad Godesberg,
de taxi naar Pech, de auto naar Waalre en ontmoeten daar Els en even later ook
Jan Bakker.
Balans na drie dagen wandelen: 80 km in de benen, in totaal vanaf
Aken 225 km, Jan en Bertine een blaar en ik spierpijn in de kuiten. Alles bij
elkaar geen slecht resultaat …
