Twaalfde etappe: van Laas/Lasa naar San Michele all'Adige (zo. 2 - zo. 9 sept. 2018)

Vele wegen leiden naar Rome

We zijn nu midden in de Alpen. En wat dicht good old Bertus Aafjes in zijn Voetreis naar Rome over de Alpen?

In het vroegst van mijn kinderjaren
Kroonde een schilderstuk den wand
Van ons huis, waarop Alpen waren
Geverfd. Alpen uit Zwitserland.
Waar het wit diende wit te wezen,
Was het doek vergeeld door de eeuw;
en op de ten hemel gerezen
toppen lag een muisgrijze sneeuw.
Maar het blauw bergmeer daarentegen
- Al weerkaatste het de sneeuw grauw -
Had een steeds dieper gloed gekregen:
het was donker porseleinblauw.

Het gedicht komt inmiddels aardig gedateerd over. Wie heeft er thuis nog een schilderstuk over de Alpen aan de muur hangen? Ook ligt er tegenwoordig veel minder sneeuw dan vroeger, laat staan dat het water porseleinblauw kleurt. Wie zegt die kleur trouwens nog iets als men thuis geen Delfts Blauw meer gebruikt? En bovendien lopen we niet door Zwitserland, maar door Oostenrijk en Italië. Waardeloos gedicht dus eigenlijk.

Dan proberen we een andere inleiding, met dank aan Bertine: een vrolijk wandellied.

Wandel eens met ons mee, als we naar buiten gaan,
Wandel eens met ons mee door bos en hei;
Kijk maar eens hoe de bloemen weer te bloeien staan
En het veulen dartelt in de wei,
Wandel eens met ons mee, we gaan naar buiten toe,
Wandel eens mee, de hele wereld rond.
Zing maar een vrolijk lied, dan voel je je voeten niet,
Want als je zingt dan voel je je gezond.

Lopen is goed voor iedereen;
Lopen, het geeft dus niet waarheen,
Omdat je, als je wandelt, zoveel mooie dingen ziet,
Waarvan je in een auto maar gedeeltelijk geniet.
Wandel eens met ons mee ...

Wie nooit eens doet aan wandelsport,
Komt in z'n leven veel tekort.
We hebben immers niet voor niets het lopen eens geleerd!
Wie nu niet wandelt, heeft dat zeker nimmer gewaardeerd.
Wandel eens met ons mee ...

B. Vreden

Goed, daar worden we ook niet vrolijk van. Laten we maar naar het verslag gaan.

Zaterdag 1 september 2018

De tijd van de voorbereiding voor de wandeltocht breekt aan. Een hectisch jaar ligt weer achter ons. Bram en Chantal zijn getrouwd (en Chantal is in verwachting!), de twee kleinkinderen worden groter (maar hebben ook zo hun probleempjes) en Femke heeft haar baan opgezegd en is afgelopen week voor vijf maanden vertrokken naar Australië, om te backpacken. Bertine is weer grootmoeder geworden, dit keer van kleinzoon Sepp. Verder is Elly aan het herstellen van een burn-out en ik van een prostaatoperatie als gevolg van prostaatkanker. Wat is er dan heilzamer dan een nieuwe etappe op weg naar Rome? Twee weken geleden wordt het serieus als ik voor mijn jaarlijkse voetbehandeling naar Henriëtte Vissers (pedicure) in Horssen ga. Die voetbehandeling doet me goed!

Zaterdagavond verzamelen we in Amsterdam bij Dries, een zoon van Bertine. Zondagochtend vliegen we naar Innsbruck, waar Silke klaar staat om ons met de auto naar het eindpunt van het vorig jaar te brengen, Lasa/Laas, het beginpunt van dit jaar. Maandag vertrekken we van daar uit voor onze twaalfde etappe naar Rome, die ons dit keer ergens tussen Bolzano en Trento moet brengen. We zullen wel zien hoever we komen.

Zondag 2 september 2018

De wekker gaat om 4.15 uur. De taxi staat om 5 uur voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. De taxichauffeur blijkt een zevendedagsadventist te zijn. Een beetje vroeg op deze ochtend voor een bekering, maar we zijn wel helemaal wakker. Na het inchecken zie ik Bertine vrolijk met een scherp aardappelmesje een appel schillen. Hoe is die door de elektronische beveiliging gekomen??! Na een vlucht van anderhalf uur zijn we om 8.30 uur in Innsbruck waar Silke en Eckhard met hun auto op ons wachten.

Zij hebben het vorig jaar al aangeboden om ons naar Laas te brengen, het beginpunt van onze wandeling. Het rijden over de Brenner gaat nog goed, maar bij Brixen staan we een uur en een kwartier in de file. Zachtjes neuriën wij het lied ‘stau, stau, stau, stau’.

In Rabland, vlakbij Merano, gaan we in een restaurant gezamenlijk pizza eten.

Daarna rijden we door naar Naturns waar een vroegmiddeleeuws romaans kerkje uit de 7^e (!) eeuw staat: St. Prokulus (genoemd naar de toenmalige bisschop van Verona). Een juweeltje!! Binnen zijn prachtige fresco’s te zien met o.a. een afbeelding waarvan het lijkt alsof er iemand op een schommel zit. Het gaat om apostel Paulus die door enkele aanhangers geholpen wordt met behulp van touwen te ontsnappen over de muren van Damascus! Ook is er een prachtig, klein, origineel en eenvoudig altaar te zien. Halverwege de muur voor het altaar loopt een fresco in de vorm van een Keltische ketting van links naar rechts, ononderbroken, als bescherming voor het christendom. In het midden daarvan is een hand te zien met dezelfde uitbeelding van de vingers als in de byzantijnse kerken op Sicilië: de pink en de ringvinger raken de duim; de wijsvinger en de middelvinger zijn licht gekromd in een V, het symbool van Christus Pantokrator. De fresco’s zien er heel gaaf uit en dan te bedenken dat ze ruim 1300 jaar geleden zijn aangebracht!

 

 

Na dit hoogtepunt worden we met de auto gebracht naar Fohlenhof in Laas/Lasa, waar we met open armen worden ontvangen. Silke en Eckhard rijden terug naar Innsbruck. Fantastisch dat ze ons gebracht hebben! Op het terras buiten bij Fohlenhof drinken we een pilsje op het terras. Al gauw krijgen we gezelschap van een ouder echtpaar uit de voormalige DDR. Ze wonen in de buurt van Leipzig waar hij in 1949 is geboren. Het gesprek gaat over de voor- en nadelen van de DDR en de Wende. Wat zij vooral missen is het oude schoolsysteem met gratis maaltijden en veel (huiswerk)ondersteuning. Ook de gemeenschapszin missen ze. Ondertussen voegt de eigenaar van de Fohlenhof zich bij ons. Hij bezit een groot appelbedrijf. Er moet nu geoogst worden. Op onze vraag of hij wel genoeg arbeidskrachten daarvoor heeft, antwoordt hij dat er veel Macedoniërs seizoenarbeid bij hem verrichten. Zij kopen voor €50,- een Bulgaars paspoort en mogen daarmee binnen Europa reizen en werken. Tja, dat is een manier van werken binnen de EU die ik nog niet kende … Na een douche en een dutje lopen we naar het centrum van het plaatsje voor een lekker bord spaghetti en een goed glas wijn, een Lagrein. We zijn klaar voor de eerste etappe.

 

Maandag 3 september 2018

Vannacht heeft het geregend, maar de ochtend is droog. We ademen een koude, frisse lucht in. Na het ontbijt nemen we de fietsroute van de Reschenpas naar Verona, die hier voorbijkomt. Na ongeveer een kilometer komt er een Zwitser in rap tempo aanlopen. Hij vertelt dat hij gisteren was vertrokken om binnen één maand (hard)lopend Rome te halen. Tot zijn 60^e heeft hij marathons gerend. Hij is nu 62 en wil nog een keer een prestatie neerzetten. En hup, daar gaat hij er alweer rennend vandoor met een rugzak van 13 kilo op zijn nek. Ik voel een licht knakje in mijn rug.

Dit is de marmerstreek bij uitstek, met veel mooi wit marmer. Bij een beeld van een schone dame moeten we dan ook even een selfie maken.

De hele dag blijven we naast de Etsch/Adige lopen. Het is een mooi pad, zeker in het begin. Links en rechts stromen bergbeekjes in de rivier. Er hangen wolken in de bergen, maar het blijft de hele dag droog en tussen de 15 en 20 graden. Mooi wandeelweer dus. Jan knoopt ondertussen met iedereen die we tegenkomen een gesprek aan. We lopen door een appelgebied en doen ons tegoed aan de lekkerste appels: keuze genoeg! De eerste pauze is bij het gehucht Vezzano, waar we een kop koffie drinken.

 

 

Ondertussen komen er steeds meer fietsers voorbij. Na een tijdje zie ik Jan opnieuw in gesprek, nu met een viertal oudere Belgische dames op wielrenfietsen. Ze hadden ‘ene platten band’ geplakt. Er ontstaat een geanimeerd gesprek en natuurlijk hoort daar ook een leuke foto bij. Vandaag willen ze nog voorbij Bolzano komen. Respect!!

Wij lopen verder richting Merano. Het fietspad wordt wat saaier zo parallel aan de steeds breder wordende rivier. Eindelijk na ruim 28 km komen we aan in Naturns, waar we gisteren ook al waren bij Prokulus. Via het VVV-kantoor vinden we een pension vlakbij het centrum. We douchen, doen een dutje, gaan een hapje eten en liggen rond 22 uur in bed, twee uur vroeger dan ik normaal altijd naar bed ga. Het moet niet veel gekker worden.

 

Vandaag gewandeld: 28 km
Totaal gewandeld: 1127 km.

Dinsdag 4 september 2018

Het is prachtig zonnig weer vandaag. Na het ontbijt lopen we door het centrum van Naturns, vlakbij Prokulus, richting het fietspad langs de Etsch.

We lopen een kilometer of tien langs de rivier tot we bij een waterkrachtcentrale komen. Bertine moet plassen en loopt via een pad met een geopend hek een weggetje in. Verontwaardigd komt ze enkele tellen later terug met de broek half op de knieën: ze was op verboden terrein van de centrale gekomen en werd weggestuurd door twee lachende mensen die er de humor wel van inzagen.

 

Direct achter de centrale begint het bospad dat onderdeel uitmaakt van verschillende Waalwegen. Dat zijn smalle wandelpaden, die meestal zonder grote stijgingen langs de oude irrigatiekanalen voeren. De paden werden eeuwen geleden aangelegd. Zonder deze irrigatiekanalen zou er in het landelijke Vinschgau, waar we nu doorheen lopen, vaak watergebrek zijn geweest. Wij nemen de Marlinger Waalweg en laten het fietspad links liggen. Na een aanvankelijke klim is er nauwelijks meer sprake van enig verval. Er is nu continu stromend water langs het pad. Bovendien hebben we een schitterend uitzicht over het dal en over de stad Merano. We lopen nu ook voor het eerst niet meer van west naar oost, maar maken een bocht en lopen vanaf nu naar het zuiden, richting Bolzano/Bozen. Afwisselend zijn er veel appelbomen en druivenstruiken te zien, een regio rijkelijk voorzien van fruit. Het is het grootste appelgebied van Europa, zo wordt gezegd. Het pad is smal, maar druk belopen, met name door veel oudere mensen. Het wandelseizoen van de bejaarden is begonnen en wij maken er deel van uit. J

 

 

Het pad kronkelt veel. Nu eens lopen we in de zon, dan in de schaduw van bomen en struiken. Bij café-restaurant Schönblick nemen we een lekkere Apfelstrudel. De plek doet zijn naam eer aan. In de loop van de middag bereiken we de plaats Lana.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zoeken het VVV-bureau, maar veel beschikbare overnachtingsplaatsen zijn er niet in dit seizoen. Liever wil men ook dat je minstens drie nachten blijft. Uiteindelijk vinden we vlak buiten het plaatsje en hooggelegen een B&B: Innerrunggöglhof. De prijs is anders dan afgesproken met het VVV-bureau en de vrouw des huizes toont zich weinig inschikkelijk: take it or leave it. We zijn moe en mopperend gaan we akkoord. Op het balkon drinken we een biertje en genieten van het schitterende uitzicht over het dal. Daarna gaan we onze kleren wassen, douchen en doen we een dutje. In het centrum van Lana eten we lekker bij een osteria. Even verderop drinken we thee op een terras ter afsluiting van deze mooie wandeldag. Een gezellige Italiaanse ober met gevoel van humor biedt enige compensatie voor onze weinig flexibele gastvrouw van onze overnachtingsplaats.

 

 

 

Vandaag gewandeld: 25 km
Totaal gewandeld: 1152 km.

Waalwege bij Merano:

 

Woensdag 5 september 2018

De gastvrouw van onze B&B is niet bijster toeschietelijk, toegankelijk of humoristisch en dat wekt irritatie op. Tot overmaat van ramp kan ze ook niet rekenen en laat ze ons teveel betalen. Het kost veel moeite om haar te laten inzien dat ze fout zit. We zijn blij als we de berg af kunnen en aan onze wandeling kunnen beginnen. We lopen door het plaatsje Lana en dan langs de Südtiroler Weinstraβe.

 

Appelboomgaarden en druivenstruiken overheersen ook hier het beeld. We houden halt als we aan de kant van de weg een grote overdekte kraam zien staan met appels, flessen vruchtensap en verschillende soorten wijn. Achter de kraam staat een enthousiaste jonge vrouw, Lisa Krautwold, van wijnbedrijf Standtl (eigenaar Herbert Thurner). We proeven zo’n beetje alle soorten wijn die er staan en dat zijn er nogal wat. Bijzonder lekker is de Lagrein. Wie weet kunnen we deze wijn aan ons assortiment toevoegen in ons wijnbedrijf Casa di Vino Roerdink. Daarom wisselen we ook onze adressen uit.

In het dorpje Nals pauzeren we even: koffie en een sanitaire stop. We houden steeds een mooi uitzicht over het dal omdat we steeds aan één kant langs de bergwanden lopen. Soms lopen we in de schaduw en dat is niet verkeerd als de zon volop schijnt. Bij het dorpje Adriano raken we in gesprek met een oudere, tandeloze man. Hij vertelt wat over de omgeving. Aan de overkant zien we een aanplakbiljet met een optreden van de 73-jarige Reinhold Messner (MMM). Hij is vooral beroemd geworden doordat hij als eerste alle veertien bergen van de Himalaya hoger dan 8000 meter beklommen heeft. Hij werd ook beroemd door de manier waarop hij die bergen beklom: zonder het gebruik van zuurstofflessen. In Zuid-Tirol is hij een beroemdheid. Hij bezit maar liefst vijf kastelen. Bovendien is hij politiek actief, zonder zich te binden aan een bepaalde politieke stroming, en kenmerkt zich door zijn autonome opstelling, waardoor hij niet bij iedereen even geliefd is.
Vanaf Adriano is Bolzano al te zien. Op de achtergrond zie ik zelfs de spitste toppen die zo kenmerkend zijn voor de Schlern waar ik met mijn gezin bij Kastelruth/Castelrotto wel eens een wintersportvakantie heb doorgebracht.

 

 

We lopen onderlangs de berghelling en komen bij het gehucht Unterrain uit. Daar houden we een korte pauze aan een picknicktafel. Helaas kunnen we vanaf hier niet anders dan pal langs een grote weg lopen richting Sigmundskron, waar één van de vijf kastelen van Messner staat. Bij Frangart, vlak voor Sigmunskron, staat een hotel: hotel Frangart. Het is helaas volgeboekt, maar er staat een bijzonder aardige vrouw achter de receptie: Veronica. Zij is zo aardig om voor ons rond te bellen of er nog ergens plaats is. Na vier pogingen heeft ze beet: bij de familie Stolz in … Unterrain! Daar zijn we een uur geleden al voorbijgelopen! En dan doet Veronica een fantastisch aanbod: zij biedt ons aan om ons met haar auto naar de familie Stolz te brengen. Ze doet de receptie even aan een jongere collega over en brengt ons weg. Kom daar tegenwoordig nog eens om! We zijn zo blij dat we besluiten samen met haar een foto te maken en met de charmes van Jan erbij wordt ze al snel een beetje verlegen. Mevrouw Stolz staat ons zeer gastvrij op te wachten en biedt ons een biertje aan. Wat een verschil met onze vorige overnachting! Na de routine van het douchen en het dutje, lopen we op instigatie van mevr. Stolz dwars door de druivenvelden naar de 300 meter verderop gelegen Hubertuskeller waar we een lekkere pizza eten en een schitterend uitzicht hebben op de ondergaande zon in de Alpen. We zijn na drie wandeldagen over de helft van onze wandelvakantie heen. Nog twee dagen te gaan.

Vandaag gewandeld: 30 km
Totaal gewandeld: 1182 km.

Donderdag 6 september 2018

Vanaf ons balkon kijken we uit over de druivenvelden van de fam. Stolz. We ontbijten buiten onder een afdak van een hutje. We voelen ons in de watten gelegd, zo verwend worden we. Op haar beurt biedt mevr. Stolz aan om ons in haar Fiatje Panda weer terug te brengen naar hotel Frangart waar we gisteren onze wandeling hebben beëindigd. We krijgen een lumineus idee: als we Veronica eens verrassen met een gouden chocolademedaille van Jamin, als een soort eerbetoon en dank voor bewezen diensten?! Ze is werkelijk ontroerd als we haar de medaille omhangen en we krijgen van haar allemaal een flinke smakkerd.

De wandeling begint vanaf het hotel via een zijstraat bij de kerk naar een fietspad dat ons moet brengen op het grote fietspad richting Verona, onderlangs het kasteel van Messner: Sigmundskron. Na een baileybrug vinden we de aansluiting op ons pad. Links en rechts van het fietspad stromen twee rivieren die verderop samen één rivier vormen: de Etsch/Adige. Het is in het begin een mooi lommerrijk pad waar veel fietsers overheen gaan. Bij een kartbaan (Safety) pauzeren we en nemen we koffie. Niet lang daarna krijgen we gezelschap van twee fietsende Duitsers uit het Roergebied. Een geanimeerd gesprek over wandelen en fietsen volgt, eigenlijk vooral over afvallen en stoppen met roken.

We vervolgen het fietspad langs de rivier. Inmiddels breekt een broeierige zon door en lopen we over een eindeloos recht-toe-recht-aan fietspad zonder schaduw en zonder zitbankjes. We besluiten te pauzeren in een appelveld, in de schaduw van een paar appelkisten. De vermoeidheid slaat toe. We willen vandaag nog tot Auer/Ora lopen en daar stoppen. Onderweg krijgen we nog lekkere appels toegestopt van een paar aardige appelplukkers. Uiteindelijk komen we uit bij Villa Groff (van de familie Graiff). Er is nog één tweepersoonskamer vrij, maar er kan een veldbed voor Bertine bijgezet worden. Vanavond komen Manlio en Toni bij ons op bezoek, twee Italiaanse vrienden van mij uit Conegliano. Zij lopen morgen met ons mee. Voor hen is 500 meter verder in een ander hotel een overnachting geregeld. Nadat we ons welkomstdrankje, een prosecco, opgedronken hebben, brengen we onze spullen naar de hotelkamer. Daar kleden we ons om en nemen vervolgens in ons ondergoed een duik in het zwembad. Heerlijk die verkoeling na zo’n broeierige dag! Na afloop gaat Bertine douchen en wast haar kleren in de wastafel. Plotseling horen we een ijselijke kreet: tijdens het drogen van haar haren laat ze per ongeluk de föhn in de wastafel vallen en krijgt ze een flinke schok op haar duim. Gelukkig blijft het daarbij, maar voorlopig kan er niet gedoucht worden: er moet een monteur uit Bolzano komen om de boel af te sluiten en af te tapen. Ik kan gelukkig gebruik maken van de douche op de kamer van de masseur naast ons. Wat een toestand allemaal.

 

 

Om half zes komen Manlio en Toni het hotel binnen lopen. Zij hebben een overnachtingsadres tegenover het station gevonden, wel zo makkelijk als ze morgen met de trein weer terugkomen. We drinken met zijn allen een goed glas bier en iedereen zit binnen de kortste keren met elkaar te praten alsof men elkaar al jaren kent. We verhuizen een paar tafeltjes, maar nog steeds in de buitenlucht, om te gaan eten. De buitentemperatuur is nu heerlijk. We bestellen bij het eten een fles rode Lagrein en we voelen ons als een god in Italië. Dat is de beloning voor een korte, maar vermoeiende wandeldag. Morgen gaan we met zijn vijven samen beginnen aan de laatste wandeldag van dit jaar.

Vandaag gewandeld: 21 km
Totaal gewandeld: 1203 km.

Vrijdag 7 september 2018

Het regent als we opstaan. De eerste keer deze week. We nemen een luxe, uitgebreid ontbijt en trekken daarna onze regenkleding aan. Manlio en Toni staan om 9 uur op ons te wachten. Samen beginnen we aan de laatste etappe van dit jaar. We lopen weer over het lange, saaie fietspad. De eerste koffiepauze is na twee uur wandelen in Laag/Laghetti.

Inmiddels is het gestopt met regenen. Iedereen praat afwisselend een keer met een ander, zodat het gezelschap goed mengt. We lopen in een steeds smaller stuk van de vallei, zo markant en herkenbaar elke keer als we vroeger met de auto over de autoweg richting het zuiden reden: de steile wanden aan weerszijden van de vallei die steeds dichter naar elkaar toe lijken te komen. Het is een raar idee dat we er nu lopend voorbij komen.

Achter Salurn/Salorno is de tweede pauze, aan een picknicktafel langs het fietspad. We delen allemaal lekkere dingen met elkaar. Ondertussen is het alweer mooi weer geworden. Je kunt merken aan Manlio en Toni dat ze meer van echte bergwandelingen houden, maar ja, dit fietspad is nu eenmaal het meest directe pad naar Verona (en dus Rome). Het laatste deel van de etappe breekt aan. We stoppen in het plaatsje San Michele all’Adige, waar we vanochtend telefonisch twee kamers hebben laten reserveren in hotel Garnì La Vigna. Daar komen we tegen half vijf aan. We laten Jan onderhandelen met de man achter de receptie en hij krijgt het warempel weer voor elkaar om iets van de prijs af te krijgen. Hoe doet-ie dat toch telkens? We bestellen een grote pot bier en drinken die buiten op het terras op. Dat is de beloning voor weer een lange wandeling.

Dan begint het jaarlijkse ritueel: de uitreiking van de grote gouden chocoladeletters van Jamin. Manlio en Toni weten niet wat hen overkomt als ze deze symbolische medaille omgehangen krijgen van die maffe Nederlanders. We hebben toch maar weer een mooie prestatie neergezet dit jaar!

Opzij van het hotel ligt restaurant Pino. Daar kunnen we met 10% korting dankzij het pasje van het hotel eten. Tot 21 uur hebben we buiten op de veranda gezeten en voortreffelijk gegeten, met een heerlijke regionale rode wijn: Teroldego. Als afzakkertje nemen we buiten bij het hotel nog een grappa. Een betere afsluiting van de wandeling kunnen we niet hebben. Morgen nemen Manlio en Toni het boemeltje terug naar Auer/Ora waar hun auto staat en wij nemen het boemeltje de andere kant op, naar Trento, want daar moeten we morgen de internationale trein naar Innsbruck nemen van waaruit we zondag weer terugvliegen naar Schiphol.

Vandaag gewandeld: 26 km
Deze week gewandeld: 130 km
Totaal gewandeld: 1229 km.

Zaterdag 8 en zondag 9 september 2018

Na het gezamenlijke ontbijt met Manlio en Toni nemen we afscheid van elkaar en lopen we naar het station Mezzocorona, een plaatsje tegen San Michele aan. Binnen 15 minuten brengt het boemeltje ons naar Trento. In het park vóór het station staat een enorm standbeeld van Dante Alighieri, met zijn gezicht naar het noorden gericht. Dat is symbolisch voor de buitenlanders die Italië binnenkomen: vanaf hier spreekt men Italiaans en begint de Italiaanse cultuur.

We gaan eerst naar het VVV-kantoortje om een plattegrond van de stad te halen. Op het Domplein drinken we een kop koffie. Het is schitterend weer. De hele week blijft het hier rond de 30 graden. We spreken af dat we elkaar om 13.30 uur weer zien op het station.

Ik wil namelijk graag het Castello del Buonconsiglio zien. Er is een obligate permanente archeologische tentoonstelling, een wisseltentoonstelling met bijzondere Mariabeelden én … de wereldberoemde fresco’s in een van de torens van het kasteel, de Torre Aquila. Die zijn rond 1400 gemaakt en stellen de aristocratische samenleving van dat moment voor, telkens afgebeeld per maand van het jaar. De aristocraten staan vooraan en groter afgebeeld, want belangrijker, de werkende bevolking, met name de boeren, zijn kleiner afgebeeld, meer achteraf en staan hoger. Verschil moet er zijn. Zo is er een prachtige afbeelding van de maand januari te zien van een sneeuwballengevecht en in september de druivenoogst. Een prachtig beeld van die tijd. Ademloos kijk ik toe; het is heel bijzonder om te zien. Na dit bezoek slenter ik door het centrum van de stad en neem wat te eten op een terrasje. Ook neem ik even de tijd om de Dom van binnen en buiten te bekijken.

 

 

 

 

 

 

 

Tegen half twee zie ik Jan en Bertine weer bij het station. Zij hebben in de tussentijd de binnenstad onveilig gemaakt door over een rommelmarkt te gaan en langs groente- en fruitmarktjes. Het is niet mogelijk een treinkaartje te kopen op het station, alleen in de trein. Die komt met een vertraging van een half uur en zit tjokvol. Ik kan nog net een plaats vinden naast een 16-jarige jongen uit Bologna, Pierpaolo, die op weg is naar familie in München. Hij blijkt een vriendin te hebben in Bologna met een Nederlandse moeder en een Italiaanse vader. Met haar zit hij te appen. Als grap app ik haar met zijn telefoon enkele lange moeilijke Nederlandse zinnen. Grote verwarring en daarna hilariteit aan de andere kant van de lijn! Ondertussen komt er maar geen controleur langs. Dat betekent dat we vanavond een extra lekkere maaltijd gaan nuttigen! Aangekomen in Innsbruck nemen we de bus naar ons onderkomen: Technikerhaus, een veredelde jeugdherberg. We douchen en rusten wat en lopen daarna binnen een half uur naar het centrum van Innsbruck. Vanwege het mooie weer zitten we ook hier buiten op een terras bij een Italiaans restaurant. Het is erg druk in de stad vanwege een wijnfeest. Het Italiaanse restaurant bevindt zich in één van de straten waar het feest plaatsvindt. Met een glas wijn in onze hand lopen we de straatjes door. Wat een heerlijke afsluiting van een mooie wandelweek, zonder blaren, nauwelijks spierpijn of andere ongemakken. Dat zijn goede vooruitzichten voor weer een nieuwe wandeling het komende jaar. De volgende ochtend nemen we het vliegtuig terug naar huis. In gedachten lopen de voeten al verder.

 

 

 

 

  

 

De routekaart van dit jaar: