Zesde etappe: van Worms naar Sinsheim (di. 11 sept. - za. 15 sept. 2012)

Dinsdag 11 september 2012

We zijn weer een jaar verder: tijd om de wandeling naar Rome te vervolgen met Jan Tielemans en Bertine Verboom, dit keer vanaf Worms waar we het vorig jaar geëindigd zijn. Om half twaalf loop ik de deur uit, neem de bus naar Nijmegen en van daar uit de trein naar Eindhoven. Daar staan om 14 uur Jan en Bertine met de auto klaar om naar Worms te rijden. Rond 18 uur komen we in hotel Boos (!) aan (http://www.hotelboos.de/). We lopen de stad in, via de hoofdwinkelstraat naar het stadhuis met plaquette van het huwelijk van Frederik II met Isabella van Engeland (1235). Daarna lopen we natuurlijk een rondje rondom de dom, nog even majestueus en sierlijk als de vorige keer. Vervolgens duiken we een café annex restaurant in om van een Gutbürgerliche Küche te genieten: schnitzel dus. We praten wat bij en drinken een flinke pint. De stemming zit er weer goed in! Morgen is de etappe van Worms naar Ludwigshafen. We hebben er zin in!

 

 

 

 

Woensdag 12 september 2012

Na een redelijke nacht (we sliepen aan de voorkant aan een drukke weg) beginnen met een uitstekend ontbijt. Opmerkelijk aan dit hotel zijn de vele schilderijen met legendeachtige afbeeldingen. Ik vraag aan de eigenaar, de heer Boos, of de intocht van een jonkvrouw toevallig Isabella van Engeland moet voorstellen. Helemaal mis! Het betreft een scène uit de Nibelungen! Worms is niet alleen bekend vanwege het concordaat van Worms (1122), het huwelijk van Frederik II met Isabella (1235) of de Rijksdag van Worms met Luther en Karel V (1521), maar ook vanwege de Nibelungensage. Er schijnt zelfs een heus Nibelungenmuseum te zijn (http://www.worms.de/extern/nibelungenmuseum/)! Nooit geweten. De heer Boos beloofde om na ons ontbijt het verhaal van de sage kort te vertellen en daarna enkele dingen in het hotel te laten zien. Hij deelde de passie van de Nibelungensage met zijn vader en dat was goed te merken. Overal in het hotel laten Siegfried, Brünhilde, Griselda en Hagen hun sporen na, niet alleen aan de muren. Tot onze stomme verbazing is in een kamer naast de ontbijtzaal een kleine tentoonstelling ingericht met een gouden schat, kabouters, gobelins, glas-in-loodramen en nog veel meer. Tot slot kregen we een certificaat met onze namen erop voorzien aan het eind van een gouden druppel!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geweldig begin van de wandeling dus! We lopen de stad uit richting de Rijn. Daar zien we aan de oever een standbeeld van Hagen von Tronje die de gouden schat in de Rijn gooit. Een voorbijganger vertelt ons dat de stand van de voeten daarbij niet kan kloppen en Bertine probeert het na te doen (zie foto).

We lopen de stad uit via een fietspad door een overloopgebied van de Rijn. In het gehucht Petersau maken we onze eerste stop en nemen we koffie met pruimenvla en slagroom! Het weer is redelijk: bewolkt, maar droog.

 

Over de dijk lopen we langzaam Ludwigshafen binnen, de stad van BASF, en komen veel te snel op de plaats waar Jan een overnachting had geregeld in de voorstad Oppau. Daar staat een bordje Speyer: 38 km. We besluiten door te lopen naar het centrum en nog verder, want morgen is een lange etappe naar Speyer en hoe verder we door Ludwigshafen zijn, hoe beter. Onderweg verbazen we ons over het enorme uitgestrekte bedrijventerrein van BASF, met wel 15 ingangspoorten in totaal.

Op een terras in het centrum van de stad horen we van iemand dat er momenteel 40.000 mensen werkzaam zijn bij BASF (dat waren er ooit 84.000!). We lopen nog verder door, richting het zuiden, als rond 17 uur een hevige bui los barst en we moeten schuilen in een bushokje.

 

 

Als we na drie kwartier verder kunnen lopen, komen we vrij snel bij een Italiaans pension uit in de wijk Mundenheim, een wijk met veel buitenlanders, vooral Turken en Italianen. Het is een klein gebouwtje met een kleine kamer waar net drie bedden in passen, maar de prijs is er dan ook naar: €20,- per persoon.

 

 

Na een dutje en een douche gaan we op weg naar een welverdiende maaltijd in een goed Italiaans restaurant: ‘Il Rustico’. Heerlijk gegeten! Langzaam druppelt de verkiezingsuitslag uit Nederland binnen: grote overwinningen voor de VVD en de PvdA. Dat wordt dus een centrum-paars kabinet. Gelukkig heeft de PVV flink verloren.

Alles bij elkaar hebben we vandaag 33 km. gelopen. Het totaal aantal kilometers vanaf Aken komt daarmee op 431.

Donderdag 13 september 2012

Jan en Bertine hebben vannacht oerwouden omgezaagd, dus heb ik weinig geslapen. We verlaten het pensionnetje om bij een bakkertje om de hoek lekker te ontbijten. Daar krijgen we enkele sms-berichtjes door. De verkiezingsuitslag kan bijna niet anders dan tot een samenwerking van VVD en PvdA leiden, samen de grote winnaars. Een kabinet dus van niet-populistische, niet confessionele en pro-Europese partijen (gelukkig maar), maar dat wordt ook een kabinet van tegenstellingen. Daarna komt een sms’je binnen met een treurige mededeling: Hans Karreman, een goede vriend van ons en de echtgenoot van Margreet, mijn jarenlange assistente op het Cito, is tijdens een fietstocht met haar in Schotland aan een aneurysma van de kransslagader overleden. Dat is een grote schok. Hij is in augustus pas 70 geworden. Tijdens de wandeling heb ik veel tijd om aan hem te denken en ik neem hem in mijn hart mee op weg naar Rome.
We verlaten via het fietspad Ludwigshafen op weg naar het einddoel van vandaag: Speyer. Na enkele kilometers voel ik pijn aan de lange teen aan mijn rechter voet. De nagel van de teen ernaast prikt in die teen waardoor het bloedt. Teen geknipt, pleister erop en verder gaat het.

 

 

In Altrip is de eerste koffiepauze met gebak. Het weer is goed en de stemming ook.

 

 

We nemen het fietspad over de dijken en lopen op die manier wel enkele kilometers om. Bij de tweede pauze hebben we op een terras een prachtig uitzicht op een zijtak van de Rijn. Goulashsoep en een krentenbol versterken de inwendige mens.

 

Via Waldsee en Otterstadt lopen we verder over de geasfalteerde fietspaden. De route is helemaal vlak, vandaar dat we flink kunnen doorlopen. In de verte doemt de dom van Speyer al op, maar het duurt nog wel even voor we er werkelijk zijn.

 

 

 

Rond 16 uur staan we op het domplein, met prachtig weer. Bij het VVV-kantoor boeken we een (te dure) overnachting vlakbij de dom. Er zijn veel toeristen op dit moment in de stad i.v.m. allerlei festiviteiten.

 

 

We hebben na deze lange wandeling wel iets verdiend en daarom besluiten we naar het terras van een bierbrouwerij te gaan en een grote pint te nemen, lekker buiten in het zonnetje.

Bij hotel Halbmond doet men vervelend: men wil voor de derde persoon €20,- bovenop de via het VVV-kantoor afgesproken prijs. We protesteren maar zijn te moe om er op dit moment tegenin te gaan. We krijgen ze nog wel …

 

Na een lekkere douch en een dutje, gaan we het centrum in. Eerst rondom de dom, dan de grote winkelstraat in en tot slot een zijstraatje in, op zoek naar een eetgelegenheid. Daar treffen we een boekwinkel aan die i.v.m. een presentatie die avond tot 23 uur open is. Er wordt sekt geschonken en er worden hapjes aangeboden. Al gauw raken we in gesprek met diverse mensen, zowel personeel als bezoekers. Heel gezellig, zeker als ze horen dat wij wandelend op weg zijn naar Rome. Daarna duiken we een restaurant in voor een Gutbürgerliche maaltijd. Nog even gebeld met Elly om nieuws uit te wisselen. Rond 22.15 liggen we op bed. Het wordt steeds vroeger …

 

 

Vandaag 31 km. gewandeld. In totaal: 462 km.

Vrijdag 14 september 2012

Vannacht goed geslapen. Het ontbijt in het dure hotel is uiterst matig. Jan en Bertine weten met bluf de €20,- van de serveerster weer af te pingelen. Gerechtigheid! Voor we uit Speyer vertrekken gaan we toch nog even naar de dom. Het blijft een indrukwekkend bouwwerk, een van de oudste en grootse romaanse kerken in Duitsland, misschien wel de grootste. Voor de ingang staan verschillende standbeelden van Salier koningen (zelfs met eenkoppige adelaar!). Binnen maakt de ruimte meer indruk dan de inrichting. Jammer genoeg is de crypte dicht. Daar liggen niet alleen Salische keizers begraven (zoals Koenraad II, Hendrik III, IV en V), maar ook de vrouw van keizer Frederik Barbarossa, Beatrix, en hun dochter Agnes en verder ook koning Philip van Schwaben, de jongste zoon van Barbarossa.

 

 

 

 

Langs het luchtvaartmuseum steken we de Salierbrug over om van nu af aan de rechteroever van de Rijn de wandeling voort te zetten. We lopen door Allußheim en Neulußheim, waar we bij de Italiaanse ijssalon Venezia buiten een kopje koffie drinken.

In Reilingen hebben we met enkele oudere inwoners een leuke ontmoeting. Ze verbazen zich enorm over onze wandeling en hebben de grootste lol. Jan ook trouwens, want die kan hen als geen ander bespelen. Aan het eind van het dorp is een Heimat-museum dat sprekend lijkt op het gebouw in de TV-serie Heimat (deel 1). Op het binnen erf van een vlakbij gelegen boerderij, drinken we koffie en nemen we gebak. Het stikt er van de vliegen en daarom pauzeren we niet al te lang.

 Twee autowegen steken we over en dan komen we aan bij een enorm groot modern-industrieel complex vlak buiten Walldorf: SAP (Systemen, Anwendungen und Produkte, een software computerapplicatiebedrijf; http://nl.wikipedia.org/wiki/SAP_AG). Volgens een werkneemster uit Singapore werken er alleen daar al meer dan 10.000 mensen!

Het weer zit mee en de vaart zit er goed in. Om 15 uur lopen we het centrum van Wiesloch binnen. Het is vrijwel niet mogelijk om een betaalbare overnachting te vinden, want Wiesloch herbergt veel werknemers van SAP. We proberen zelfs de plaatselijke vrouwelijke dominee te vermurwen ons onderdak te verlenen, maar zij verwijst ons naar een pension. Op weg daar naar toe verlopen we ons en vragen we uiteindelijk aan een uiterst vriendelijke, Italiaanse bakker hulp. Hij komt oorspronkelijk uit Lecce en woont al 35 jaar in Duitsland. Hij weet uiteindelijk een goedkoper hotel (http://www.hotel-ifen.de/) voor ons te regelen. Een klant van hem brengt ons er naar toe in zijn busje. Prima locatie en eindelijk rust!

 

Na een dutje en een douche lopen we weer terug naar het centrum waar we buiten voor de kerk op een terrasje warm eten. Op de terugweg naar het hotel nemen we onderweg een lekker groot Italiaans ijs! Het valt ons op dat we op dit traject veel Turken en Italianen tegen komen en dat die zich schijnbaar goed geïntegreerd hebben. Ze praten allemaal uitstekend Duits. De afgelopen dagen hebben we trouwens veel geasfalteerde fietspaden bewandeld op vlak terrein in redelijk dicht bevolkt gebied. Vanaf morgen komt daar verandering in: de heuvels doemen op!

Vandaag 27 km. gewandeld. In totaal: 489 km.

Zaterdag 15 september 2012

Het ontbijt in het hotel is uitstekend en ook het weer ziet er goed uit, hoewel het vannacht geregend heeft. We wandelen opnieuw, voor de derde(!) keer naar het centrum van Wiesloch en vinden na enig zoekwerk het fietspad naar Dielheim. Het blijkt uiteindelijk toch wel een mooie, rustige, groene route te zijn, met de herfst al in de lucht. Het pad loopt door tot Horrenberg.

 

Daar nemen we bij een bakkertje koffie en koek en kleppen wat met de twee verkoopsters. De kortste weg verder gaat helaas over een smalle, heuvelachtige, geasfalteerde weg waar auto’s overheen scheuren. Niet fijn om te wandelen, maar gelukkig duurt het niet al te lang. In de verte zien we een groot stadion liggen, maar wel vreemd voor zo’n klein dorpje als Hoffenheim. Het blijkt uiteindelijk om de voetbalclub Hoffenheim te gaan die in de Bundesliga spelen!!














De directeur van SAP, Dietmar Hopp, is hier geboren en getogen en aangezien hij over een fabelachtig vermogen van vier miljard euro beschikt, kan hij het zich permitteren de voetbalclub met miljoenen te sponsoren. De club is inmiddels zo groot geworden dat in het naburige Sinsheim een groot, nieuw stadion gebouwd is. Met de club zelf gaat het op dit moment minder: ze staan laatste … Jan heeft gelijk in het dorp weer contact met de locals en dat is dolle pret. Na een korte pauze lopen we verder richting Sinsheim. Inmiddels heb ik wel last gekregen van mijn linker hiel. Ik was van de drie al niet de snelste, maar nu is het even op de tanden bijten tot de eindstreep: het treinstation in Sinsheim. Daar nemen we de trein via Heidelberg en Mannheim naar Worms. Bertine heeft nog een leuke verrassing voor ons: we krijgen alle drie een gouden chocolademunt aan een lint met nationale driekleur omgehangen! Dat heeft ze al die tijd voor ons bewaard. In de trein gaan we daarmee op de foto en we doen de linten niet meer af tot we weer bij de auto in Worms zijn. Daarna gaat het richting Eindhoven en voor mij nog iets verder met de trein naar Wychen, waar Elly en Femke mij om 21.30 uur staan op te wachten. Mooi slot van een wederom zeer geslaagde etappe naar Rome!

 

 

Vandaag 20 km. gewandeld.
Totaal gewandeld deze vier dagen: 111 km.
In totaal van Aken naar Rome staat de teller op 509 km.